ما در دوره‌ای زندگی می‌کنیم که سرعت تغییر، خود به یکی از ویژگی‌های ثابت جهان تبدیل شده است.هر روز با پرسش‌های تازه‌ای روبه‌رو می‌شویم: نسل بعدی هوش مصنوعی چه خواهد بود؟ عامل‌های هوشمند تا کجا پیش خواهند رفت؟ کدام شغل‌ها از میان می‌روند؟ کدام صنایع دگرگون می‌شوند؟ چه شرکت‌هایی برنده خواهند شد؟ و فناوری در یک، پنج یا ده سال آینده چه شکلی خواهد داشت؟این پرسش‌ها مهم‌اند؛ اما شاید مهم‌ترین پرسش، پرسش دیگری باشد:

در میان همه چیزهایی که تغییر خواهند کرد، چه چیزهایی تغییر نخواهند کرد؟

جف بزوس سال‌ها پیش نکته‌ای را مطرح کرد که امروز، در میانه انقلاب هوش مصنوعی، معنای تازه‌ای پیدا کرده است. او می‌گفت از او بسیار می‌پرسند «در ده سال آینده چه چیزی تغییر خواهد کرد؟» اما تقریباً کسی نمی‌پرسد «چه چیزی تغییر نخواهد کرد؟» و از نظر او پرسش دوم مهم‌تر است؛ زیرا می‌توان راهبرد را بر پایه چیزهایی بنا کرد که در طول زمان پایدار می‌مانند.این ایده ساده به نظر می‌رسد، اما در عصر هوش مصنوعی اهمیت آن چند برابر شده است.

زیرا مسئله امروز فقط سرعت تغییر نیست؛ مسئله این است که خودِ موضوعات تغییر نیز در حال تغییرند.

فناوری، مدل‌ها، ابزارها، رابط‌ها، شیوه‌های کار، ساختار سازمان‌ها و حتی تعریف برخی مشاغل می‌توانند در فاصله‌ای کوتاه دگرگون شوند. آنچه امروز مزیت فناورانه است، ممکن است فردا به یک قابلیت عمومی و ارزان تبدیل شود.در چنین جهانی، تلاش برای پیش‌بینی دقیق آینده روزبه‌روز دشوارتر و شاید کم‌ارزش‌تر می‌شود.اما این به معنای بی‌فایده شدن راهبرد نیست؛ برعکس.

هرچه آینده نامطمئن‌تر می‌شود، تشخیص آنچه پایدار است ارزشمندتر می‌شودمتغیرها؛ جهانی که دائماً در حال بازنویسی است

هوش مصنوعی جهان متغیرها را بزرگ‌تر کرده است.مدل‌هایی که امروز پیشرفته‌اند، ممکن است چند ماه دیگر جای خود را به مدل‌هایی توانمندتر بدهند. روش تعامل انسان با ماشین در حال تغییر است. عامل‌های هوشمند می‌توانند بخشی از کارهایی را که امروز توسط نرم‌افزارهای سنتی انجام می‌شوند بر عهده بگیرند. مرز میان جست‌وجو، گفت‌وگو، تحلیل و اقدام در حال محو شدن استحتی سازمان‌ها نیز در حال بازتعریف‌اند.

ممکن است در آینده نه‌چندان دور، واحدهای کاری به جای آنکه صرفاً از انسان‌ها تشکیل شده باشند، از ترکیبی از انسان‌ها و عامل‌های هوشمند تشکیل شوند. ممکن است سلسله‌مراتب سازمانی کوتاه‌تر شود، برخی نقش‌ها ترکیب شوند و برخی وظایف اساساً از میان بروند اینها متغیرند اما یک خطای راهبردی در اینجا بسیار محتمل است: اینکه سازمان‌ها خود را حول یک فناوری، یک ابزار یا یک مدل خاص بازطراحی کنند.

تجربه تاریخ فناوری نشان می‌دهد که فناوری‌ها می‌آیند و می‌روند آنچه باید ماندگار باشد، مسئله‌ای است که سازمان برای حل آن وجود دارد.

ثابت‌ها؛ آنچه زیر سطح تغییر باقی می‌ماند

اگر لایه‌های مختلف تحول را کنار بزنیم، به مجموعه‌ای از واقعیت‌های عمیق‌تر می‌رسیم.

مشتری همچنان ارزش بیشتر می‌خواهد.

انسان همچنان به اعتماد نیاز دارد.

سازمان همچنان به بهره‌وری نیاز دارد.

افراد همچنان به معنا، تعلق، ارتباط و امنیت نیاز دارند.

کسب‌وکار همچنان با محدودیت منابع روبه‌روست.

زمان همچنان کمیاب است.

سرمایه همچنان باید به جایی تخصیص یابد که بیشترین ارزش را ایجاد می‌کند.

و در نهایت، انسان همچنان می‌خواهد مسئله‌اش حل شود؛ فارغ از اینکه این مسئله را یک کارمند، یک نرم‌افزار یا یک عامل هوشمند حل کند.

اینها «ثابت» به معنای مطلق کلمه نیستند هیچ چیز در جهان انسانی کاملاً ثابت نیست منظور از ثابت‌ها، واقعیت‌هایی است که بسیار کندتر از فناوری تغییر می‌کنند همین تفاوت زمانی، از نظر راهبردی بسیار مهم است ممکن است شکل فروش تغییر کند، اما میل انسان به خرید آسان‌تر از بین نمی‌رود ممکن است روش آموزش تغییر کند، اما نیاز به یادگیری از میان نمی‌رود ممکن است نرم‌افزارهای مالی دگرگون شوند، اما نیاز سازمان به کنترل، شفافیت و تصمیم‌گیری مالی باقی می‌ماند ممکن است موتورهای جست‌وجو جای خود را به پاسخ‌گوهای هوشمند بدهند، اما نیاز انسان به یافتن اطلاعات قابل اعتماد همچنان پابرجاست.

فناوری تغییر می‌کند؛ مسئله الزاماً تغییر نمی‌کند