مرحله بعدی تحول هوش مصنوعی احتمالاً درباره افزودن یک ابزار دیگر به فرایندهای موجود نخواهد بود درباره بازطراحی خود فرایند خواهد بود تفاوت بزرگی میان این دو وجود دارد.

در رویکرد نخست می‌پرسیم:

«چگونه هوش مصنوعی را به این فرایند اضافه کنیم؟»

در رویکرد دوم می‌پرسیم:

«اگر این فرایند امروز و با قابلیت‌های هوش مصنوعی طراحی می‌شد، اصلاً چه شکلی داشت؟»

این سؤال می‌تواند ساختار سازمانی، نقش انسان، جریان تصمیم، معماری داده و حتی مدل درآمدی را تغییر دهد ظهور عامل‌های هوشمند این تحول را عمیق‌تر خواهد کرد.

سیستم‌هایی که فقط پاسخ تولید نمی‌کنند، بلکه می‌توانند هدف دریافت کنند، برنامه‌ریزی کنند، از چند سامانه اطلاعات جمع کنند، اقدام انجام دهند، نتیجه را ارزیابی کنند و مرحله بعدی را انتخاب کنند.

در چنین محیطی، معیارهایی مانند «تعداد ساعت صرفه‌جویی‌شده» به‌تنهایی حتی محدودتر خواهند شد.

شاید سؤال مدیرعامل باید عوض شود

برای چند سال، یکی از رایج‌ترین پرسش‌ها این بود:

«با هوش مصنوعی چقدر می‌توانیم هزینه را کاهش دهیم؟»

اکنون زمان پرسش بزرگ‌تری رسیده است:

«با هوش مصنوعی چه ارزشی می‌توانیم ایجاد کنیم که بدون آن امکان‌پذیر نبود؟»

این تغییر ظاهراً فقط تغییر یک جمله است، اما می‌تواند کل راهبرد هوش مصنوعی شرکت را تغییر دهد اولی سازمان را به سمت خودکارسازی فعالیت‌های موجود هدایت می‌کند دومی سازمان را مجبور می‌کند زنجیره ارزش، تجربه مشتری، تصمیم‌گیری، محصولات، خدمات و حتی مدل کسب‌وکار خود را دوباره بررسی کند.

و شاید مهم‌ترین پیام این نمودار گارتنر نیز همین باشد:

شرکت‌های پیشرو الزاماً کسانی نیستند که بیشترین ساعت را با هوش مصنوعی ذخیره می‌کنند؛ مزیت واقعی زمانی شکل می‌گیرد که ظرفیت آزادشده به تصمیم بهتر، تجربه بهتر و در نهایت ارزش اقتصادی بیشتر تبدیل شود.

در عصر هوش مصنوعی، سرعت مهم است بهره‌وری مهم است کاهش هزینه هم مهم است اما هیچ‌کدام به‌تنهایی مقصد نیستند.

مسئله نهایی، خلق ارزش است.